Marceli Jan Chrzciciel Andrzej Krajewski, herbu Jasieńczyk, malarz.
Podczas studiów politechnicznych w Wiedniu utrzymywał kontakty z kształcącymi się tam artystami, między innymi Arturem Grottgerem. W 1860 roku Krajewski za namową Grottgera zapisał się do Vorbereitungsschule wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Studia zmuszony był porzucić na rzecz pracy w majątku pod Tyczynem. Był uczestnikiem Powstania Styczniowego. Po 1863 roku osiedlił się w Bordeaux we Francji, gdzie pracował jako rysownik w biurze kolei. Po dwóch latach przeniósł się do Paryża i tam uczył się w pracowni Félixa-Henri’ego Giacomottiego. Krajewski brał aktywny udział w życiu polskiej emigracji we Francji. Od 1867 roku był stałym opiekunem schorowanego Grottgera; rok później zorganizował sprowadzenie jego zwłok do Lwowa. Za namową Jana Działyńskiego, swego mecenasa, w 1873 roku opuścił Paryż i udał się do Kórnika. Wielokrotnie gościł w domach polskiej arystokracji, celem sporządzania portretów gospodarzy. Od stycznia do sierpnia 1878 roku studiował w Antwerpii w Akademii Sztuk Pięknych. Podczas pobytu w Rzymie (1880-1881) współpracował z Henrykiem Siemiradzkim; wykonywał tam również kopie znanych obrazów na zamówienie wielkopolskich ziemian. Od 1891 roku na stałe zamieszkiwał w Paryżu, corocznie odwiedzając Wielkopolskę, Warszawę, Kraków i Lwów. Zmarł w willi Konstancji Sanguszkowej w Pau (Francja). Prace Krajewskiego wystawiane były, między innymi na Salonach paryskich, we Lwowie, w TPSP w Krakowie oraz w Berlinie.
Jak podaje „Słownik Artystów Polskich” (t. IV, s. 236) Krajewski cieszył się opinią cenionego portrecisty. Portretował również Francuzów i osobistości związane z Wielkopolską. Wśród jego prac znalazły się wizerunki, między innymi Zygmunta Krasińskirgo (1867), Ksawerego Branickiego (1874), członków rodu Czartoryskich, Mycielskich, Potockich, Zamoyskich.