Jeden z najwybitniejszych niemieckich artystów powojennych, kluczowa postać grupy ZERO, założonej przez Heinza Macka i Otto Piene. Studiował projektowanie graficzne i malarstwo w Wismarze (1949–1953), po czym uciekł z NRD do RFN, gdzie kontynuował edukację na Kunstakademie w Düsseldorfie pod kierunkiem Otto Pankoka. Jego twórczość, zapoczątkowana w 1956 r., opiera się na rytualnym wbijaniu gwoździ w płótno, drewno czy smołę, tworząc reliefy i instalacje, które generują dynamiczne pola światła i cienia. Od 1961 r. aktywnie współpracował z grupą ZERO, eksperymentując ze światłem, ruchem i przestrzenią w opozycji do gestu abstrakcyjnego ekspresjonizmu, co uczyniło go ikoną awangardy.
Uecker brał udział w documenta III, IV i VI (1964, 1968, 1977), reprezentował Niemcy na Biennale w Wenecji (1970), otrzymał nagrody i odznaczenia Kaiserring der Stadt Goslar (1983), Berliner Bär (B.Z.-Kulturpreis) (2006) oraz Künstlerpreis der Cologne Fine Art & Antiques (2011). Jego prace, obecne w muzeach na świecie, pozostają świadectwem poszukiwań duchowych i artystycznych w podzielonych Niemczech.